Pazartesi, Haziran 27, 2016

Memleketimden İnsan Manzaraları I


Düşünmek insana yaratıcı tarafından verilmiş en büyük erdemdir. Dünyanın var oluşu bile Yaratıcının düşünme sürecinden sonra ortaya çıkmıştır. İnsanlık var olduğundan beri fiziksel fonksiyonları dışında ilk geliştirdiği şeyi düşünmesidir. Kabil, Habil'i tanrının onu daha çok sevdiğini düşündüğünden öldürmüştür.

Reform hareketi Martin Luther tarafından, Papa' nın, insanları sömürdüğü, kendisinin ve içinde bulunduğu ülkenin açlık ve sefaletle dolu bir şekilde yaşaması üzerine onların zengin ve şaşalı hayatını gördükten sonra dinin bu olmadığını düşünmüştür ve Avrupa'nın kaderini değiştirecek adımlar atmıştır.


Mustafa Kemal, ülkeyi kurtarma çalışmalarına başlamadan önce uzun süreler ne yapmaları gerektiğini arkadaşlarıyla ve çevresiyle düşünüp tartışmıştır. Sonucunda ise ortaya kurtuluş mücadelesi çıkmıştır.

Düşünmeyi bilmiyoruz. Etrafımızı saran teknoloji ve bizi içine çeken kapitalist sistem bizim düşünmemizi istemiyor. Çocuklarımıza bilinçli bir şekilde düşünmeyi ve yaşamayı öğretmeliyiz.

Düşünmeyi bilmediğimizi ve zamanımızı boşa geçirdiğimizi Nazım Hikmet şu dizelerinde anlatıyor:

Bir adam
               merdivenlerde oturuyor
                            bir şeyler düşünerek.

Zayıf.
Korkak.
Burnu sivri ve uzun
yanaklarının üstü çopur.
Merdivenlerdeki adam
                 
                                -Galip Usta-
                       Tuhaf Şeyler düşünmekle meşhurdur:

''Kaat helvası yesem her gün'' diye düşündü 
                                                5 yaşında.
''Mektebe gitsem'' diye düşündü
                                                10 yaşında.
''Babamın bıçakçı dükkanından
Akşam ezanından önce çıksam'' diye düşündü
                                                 11 yaşında.
''Sarı iskarpinlerim olsa
kızlar bana baksa'' diye düşündü
                                                 15 yaşında.
''Babam neden kapattı dükkanı?
Ve fabrika benzemiyor babamın dükkanına'' diye düşündü
                                                 16 yaşında.
''Gündeliğim artar mı? diye düşündü
                                                20 yaşında.
''Babam ellisinde öldü,
bende böyle tez mi öleceğim?'' diye düşündü
                                                21 yaşındayken.

''İşsiz kalırsam'' diye düşündü
                                                 22 yaşında.
''İşsiz kalırsam'' diye düşündü
                                                 23 yaşında.
''İşsiz kalırsam'' diye düşündü
                                                 24 yaşında.
Ve zaman zaman işsiz kalarak
''İşsiz kalırsam'' diye düşündü
                                                 50 yaşına kadar.
51 yaşında ''İhtiyarladım dedi,
                      ''babamdan bir yıl fazla yaşadım.''
Şimdi 52 yaşındadır.
İşsizdir.
Şimdi merdivenlerde durup
                 kaptırmış kafasını
                         düşüncelerin en tuhafına
''Kaç yaşında öleceğim?
ölürken üzerimde yorgan olacak mı?''
                                           diye düşünüyor.

Tepkiler:

0 yorum:

Yorum Gönder