Pazartesi, Ağustos 15, 2016

Günlük IV



Uzun zamandır Günlük yazmadığımı fark ettim. Epeyi bir zaman oldu sanırım.Bunları defterime  yazarken gece saat üçü geçiyor(bilgisayara ne zaman yazarım bilmiyorum).İstanbul'un korkunç kaosu birazda olsa diniyor. Nefes aldığımı hissediyorum. Bir bardak kahve, tek dal sigara ve kaosun kaybolduğu İstanbul beni birazcıkta olsa rahatlatıyor.


 Bu ara zarfında ne yaptığımı neler yaptığımı pek anımsamıyorum. Tek düze bir yaşam ve günleri karıştırmak hatta bazen saate bakarak akşam sekiz miydi sabah sekiz miydi diye sorular sorarken buluyorum kendimi.

Bu zaman zarfında yaptığım tek şey aslında KPSS denen berbat bir sınava istemediğim bir işte, istemediğim bir yerde istemediğim saatlerde çalışmak için çalışmak. Artan zamanımı da keman ve kitaplara ayırıyorum.

Panik atak


Aslında aklıma gelen bir fikir üzerine bugün günlük yazmaya karar verdim. Hastalığımla ilgili bir yazı dizisi yazmayı planlıyorum. Psikolojik bir rahatsızlığınız varsa bu hastalığı geçirmeyen insanlar sizi asla anlamazlar. Tıpkı gözleri görmeyen birine renkleri, kulakları duymayan birine müziği anlatmak gibidir bu sizin için.Yalnızsınızdır. Sadece kocaman bir yalnızlık. Bu rahatsızlığı bir şekilde geçirip tedavi olanlarda sizi anlamazlar. Ben iyileştim sende iyileşirsin zamanla düzelir diye bir ton saçma laf ile kafanızı daha da bulandırırlar. Ben yalnız olmadığınızı ve çevrenizdekilerin size nasıl, sizin çevrenizdekilere nasıl davranmanız gerektiğini elimden geldiğince anlatmaya çalışacağım.Umarım başarılı olurum.Şimdilik görüşmek üzere.

Sağlıcakla Ve Mutlulukla Kalın
Çünkü Ben Beceremiyorum


Tepkiler:

0 yorum:

Yorum Gönder